کد مطلب: 3298
یکشنبه ۱۳۹۸/۵/۲۰ - ۷:۵۸

صداهایی که در روز خبرنگار هم شنیده نشد/ کاش مراسم روز خبرنگار در شبستر برگزار نمی‌شد

گلشن راز: نامش روز خبرنگار و متنش روزی برای شانه خالی کردن از مسئولیت مسئولان. این تمام ماجرای یک روز از ۳۶۵ روز سال است که سندش در تقویم ملی به نام خبرنگاران خورده است.

به گزارش گلشن راز  نامش روز خبرنگار و متنش روزی برای شانه خالی کردن از مسئولیت مسئولان. این تمام ماجرای یک روز از 365 روز سال است که سندش در تقویم ملی به نام خبرنگاران خورده است.

روز 17 مرداد در روزشمار تاریخ کشور به واسطه شهادت شهید صارمی به روز خبرنگار شهرت پیدا کرده است. روزی در سال که یکبار هم که شده خبرنگاران به عنوان طلایه‌داران اطلاع رسانی، مطالبه گری و پل ارتباطی بین مردم و مسئولان در کانون توجهات قرار می‌گیرند.

شان خبرنگاری آنقدر بالاست که در اکثر کشورهای پیشرفته جایگاه آنان در حد وزیر، مدیرکل و حتی فرمانداران برابری می‌کند ولی این جایگاه حداقل در کشور ما آنقدر تزلزل پیدا کرده که اصولا نه رسانه ها حال و هوای مطالبه‌گری دارند و نه خبرنگاران به واسطه اتفاقات ناگوار زیاد پیگیر انتقاد و رسیدن به جایگاه خود هستند.

کاهش جایگاه خبرنگاران و معطوف کردن برخی از آنان به کارت‌های هدیه این روزها خبرنگاران را از رسالت اصلی خود که همان آگاهی‌بخشی، احقاق حق مردم و جلوگیری از فرار به جلوی برخی مسئولان است دور کرده.

کمرنگ بودن حضور متولیان اصلی خبرنگاران یعنی اداره ارشاد اسلامی شهرستان برای ساماندهی وضعیت خبرنگاری در شبستر را افسار گسیخته کرده است که نمونه عینی این موضوع را می‌توان در مراسم‌های گرامیداشت روز خبرنگار مشاهده کرد.

فرمانداری و اداره ارشاد اسلامی شهرستان شبستربرای روز خبرنگار جشنی به پاسداشت مقام خبرنگار برگزار کردند که ای‌کاش چنین روزی وجود نداشت و چنین مراسمی که سروتهی نداشت و آنقدر از هم گسیخته بود که گویی این مراسم برگزار شد تا عده‌ای که از دید مسئولان به عنوان مزاحمان شناخته می‌شود برای یک روز هم که شده دست از سرشان بردارند.

خبرنگاری می‌گفت «بد‌ترین مناسبت سال برای من همین روز خبرنگار است. وقتی مسئولان و روابط عمومی‌هایشان یک به یک پیامک می‌دهند و این روز را به من تبریک می‌گویند احساس تمسخر دارم.» بیراه هم نیست. در این روز مسئولانی به خبرنگاران تبریک و شادباش می‌گویند که در طول سال بار‌ها ترمز رسانه‌ها را کشیده‌اند و بعضا گوشمالی هم داده‌اند. آن‌ها هم که مسئولیتی در قبال جامعه خبری دارند در این روز از سر رفع تکلیف فقط کوله باری از دلخوری و حس ناخوش تحقیر شدن را به خبرنگاران تلقین می‌کنند. خبرنگاران هم هر سال به این باور می‌رسند «که از مسئولان آبی گرم نمی‌شود باید دلخوش به تبریک‌های هم صنفی‌ها باشیم. 

این گونه که پیداست و از مهمانان مشخص بود شاید سال‌های آینده نام روز خبرنگار هم کمی تغییر پیدا کند و کمی طولانی‌تر شود مثلا روز خبرنگاران، مسئولان اداری، شورای اداری و... که در حال حاضر هم این اتفاق افتاده است.

مراسم امسال که در سالن جلسات فرمانداری برگزار شد در واقع جلسه شورای اداری برای توجیه و آموزش مسئولین ادارات در مورد فضای مجازی بود و از ساعت 10 تا 13:30 ادامه داشت وتریبونی برای گفتن حرف دل خبرنگاران نبود چرا که در پایان جلسه به سه نفر از دوستان خبرنگار اعلام شد تنها دو دقیقه فرصت دارند مطالب و مشکلات خود را مطرح کنند  و در آخر هم ، همه خبرنگاران روانه غذاخوری در مرکز شبستر شدند و با یک ناهار و تجلیل در همان "غذاخوری " سر و ته قضیه را بهم وصل کردند .

حتی کار به جایی رسید که خبرنگاران شهرستان نامحرم شمرده شدند و در جلسه شورای اداری که از ساعت 10 شروع شده بود دعوت ها به ساعت 11:30 کشیده شده بود و بعد از حضور اصحاب رسانه در این جلسه بعد از دو ساعت جلسه تنها چند دقیقه به خبرنگاران فرصت داده شد تا مشکلات خود را مطرح کنند . انتظار می رفت در این جلسه تمامی خبرنگاران ابتدا خود را معرفی نمایند تا برخی مسئولین که حتی اسم خبرنگار را نمی دانند با آنها آشنا شده و از حوزه خبری  آنها مطلع شوند .

خبرنگاران شهرستان شبستر 365 روز سال همواره در سرما و گرما در تلاش اند رویدادهای شهرستان را پوشش خبری دهند اما در روزی که به نام خبرنگار نامگذاری شده  و در جلسه ای که سه ساعت به طول انجامیده تنها دقایقی فرصت می یابند مشکلات خود را بیان کنند ! آیا این انصاف است ؟ در جلسه ای که به نام روز خبرنگار تدارک دیده می شود اصولا خبرنگار باید در جایگاه میهمان ویژه قرار بگیرد و سخنان او شنیده شود ولی در جلسه روز خبرنگار چنین نشد .

یکی از خبرنگاران با سابقه و حرفه‌ای می‌گوید: « بیچاره‌گی خبرنگاری است تا وقتی که صد‌ها بار کارت‌های هدیه ناچیز مسئولان را بگیری و دور میز نشست‌های خبری میرزابنویس باشی، خبرنگاری؛ اما اگر یک‌بار حرف مردم را به فلان مسئول برسانی، بیچاره‌ای. این بیچاره‌گی شرف دارد به آن میرزابنویسی و من دوست دارم همیشه بیچاره خبرنگاری‌ام باشم. بار‌ها تصمیم گرفتم خبرنگاری را کنار بگذارم اما وقتی صدای ناعدالتی شهروندی را می‌شنوم که رسانه‌ام تنها امید تظلم‌خواهی اوست، نمی‌توانم از تنها شغلی که عاشقش هستم دست بردارم.» 

و اعتقاد دارم همین عشق است که سبب شده بسیاری از اهالی خبر مثل کوزه‌گری از کوزه شکسته آب بخورند. حق همه را بگیرند، صدای رسای مردم به مسئولان و گره باز کن مشکلات شهر و حتی کشور باشند اما آنجا که پای حق و حقوقش در میان است؛ بماند... 

با همه سختی‌ها و مشقت‌ها، با همه نامهربانی‌ها و کم لطفی‌ها اما خبرنگاران به عشق برداشتن سنگی از پیش پای مردم پی همه سختی‌ها را به تنشان می‌مالند و پیش می‌روند. روز خبرنگار، روز تجلیل از مقام و جایگاه خبرنگار که نه، روزی است که جامعه می‌تواند برای لحظه‌ای هم که شده از همه آنچه زندگی یک خبرنگار را از دیگران متمایز می‌کند مطلع کند. خبرنگاران شهرستان شبستر هم مانند همه کسانی که کار خبری را تجربه کرده‌اند با مشکلات و سختی‌های عدیده‌ای از دوندگی‌های متعدد تا حقوق و مزایای اندک، از خطرهای متعدد جانی و روانی در حین انجام کار تا نبود تضمین آینده شغلی روبه‌رو شده‌اند اما با این حال نام خبرنگاری که می‌آید از عشق می‌گویند. 

حقیقت این است که پیش از و بیش از همه تجلیل‌ها و قدردانی‌ها این زبان گویای مردم، چشم بینای جامعه و رکن چهارم دموکراسی باید بتواند بگوید و بنویسد و مسئولان بدانند بستن دهان منتقد خواه با تهدید و ارعاب، خواه با کارت هدیه به معنای نادیده گرفتن حقوق همه کسانی است که خبرنگار وظیفه دارد چشم و گوش بیدارشان باشد. 

انتهای پیام/

افزودن دیدگاه جدید

Restricted HTML

  • تگ‌های HTML مجاز: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.

آخرین اخبار